متن پادکست ژن لاغری 👇
دوستان متناسب سلام! حال دلتون چطوره؟
مطمئنم که همهتون روزی که اندام زیبا و فیتی که دوست دارید رو تو ذهنتون میبینید،
خواهید دید و لذت میبرید از داشتن اندام ایدهآل با شرایط سختی که الان دارید.
فکر میکنید ژن چاقی دارید، فکر میکنید آدمهای لاغر ژن برتر لاغری دارن.
ما در این اپیزود از پادکست میخوایم مفصلاً درباره ژن برتر لاغری صحبت کنیم.
و مطمئنم که بعد از اینکه این اپیزود رو گوش میدید، تازه متوجه
میشید که شما هم میتوانید ژن برتر لاغری رو بدست بیارید.
اجازه بدید با یک سوال ازتون این اپیزود رو شروع کنم. سوال واقعیه که تا حالا شده کنار یه دوستی بشینی که داره
یه پیتزای خیلی خوشمزه پر از پنیر کش دار رو با نوشابه گازدار با دو لایه سس فرانسوی می خوره؟
بعد با خنده بهتون بگه: «ببین من هر چی می خورم اصلاً چاق نمیشم. من ژن لاغری دارم.
خیلی ژنتیکم خاصه.» خیلی دیدم توی آدمهایی که میان مطب و
میگن ما همهچی میخوریم، ژن لاغری داریم و چاق نمیشیم.
حالا شما همون لحظه دارید با عذاب وجدان به اون سالاد کاهو بدون سس نگاه میکنید
و تو دلتون میگید: خدایا، این دیگه چه عدالتیه؟ چرا ژن سوخت و ساز اون رو موتور
جت توربوشارژ آفریدی و ژن من رو شبیه یه پیکان جوانان مدل ۵۲؟
اما امروز قراره پرده از بزرگترین، کثیفترین و فریبندهترین دروغ صنعت تناسب اندام برداریم: افسانه ژن برتر لاغری.
قراره ببرمتون به علم نوروساینس و سیستم پاداش مغز؛
جایی که دوپامین با نورونها و مسیرهای عصبی رفتاری گره میخوره.
بعد میخوایم بفهمیم چرا اون دوست لاغرت دقیقاً روی چه مداری سواره،
و چرا شما که تنبل نیستی و بیاراده هم نیستی، فقط مغزت توی تله
یه مدار بیوشیمیایی به اسم هایپردوپامینرژیک گیر افتاده.
توی دانشگاه، محققان سالها روی ژن چاقی یعنی FTO کار کردن و به یک حقیقت آماری رسیدن.
دو آدم با قد یکسان، وزن یکسان و درصد عضله یکسان، تفاوت
متابولیسمشون فقط ۱۰۰ تا ۲۰۰ کالری بوده؛ یعنی یه دونه سیب، نصف یه کلوچه.
وقتی تفاوت در حد ۱۰۰ تا ۲۰۰ کالریه، یعنی ژن لاغری اصلاً وجود نداره.
اگر به ۱۰۰۰ کالری میرسید، مثلاً BMR یکی ۱۰۰۰ و دیگری ۲۰۰۰ بود، میشد گفت ژن لاغری وجود داره.
ولی ۱۰۰ کالری از روزی ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ کالری، فقط ۲ تا ۳ درصده.
پس «لاغرهای ژنتیکی» وجود ندارند؛ اینها فقط مجموعه ای از رفتار های میکرو و ناخودآگاهِ لاغرکننده دارند.
این رفتار ها چطوره؟ اونا بدون اینکه خودشون بدونن، وقتی احساس سیری واقعی دارند
قاشق رو زمین میگذارند؛ حتی اگه یه قاشق از لذیذترین غذای دنیا مونده باشه.
شما دیدین: یه بستنی می خری، دو سه تا قاشق می خوره می گه
«وای من دیگه نمیتونم، ترکیدم.» این ژن لاغری نیست، این رفتارِ حفظشده از دوران کودکی است.
خیلیها از کودکی لاغر بودن و در یک برهه این رفتارهای میکرو رو شکستند؛
مثلاً خانمی که بعد از ازدواج برای ناراحت نشدن همسرش یه قاشق دو قاشق بیشتر می خوره.
یا بچهای که سیره ولی مامان به زور بهش غذا میده؛ این عادت ها
شکسته میشن، ولی قابل بازگشته و جای نگرانی نیست.
یا وقتی استرس میگیرن، مغزشون سیگنال بستن اشتها میده، نه باز شدن اشتها.
اگه یه ناهار سنگین بخورن، سیستم تنظیم خودکار بدن، شام رو تبدیل میکنه به یه میوه سبک.
به این هارمونی خودکار میگیم «ارتعاش لاغری»؛ مفهومی که در
دوره اسلیو معده بدون جراحی خیلی بهش اشاره کردیم.
پس چرا سخته؟ آیا بیارادهان؟ هرگز این کلمه بی انصاف رو به خودتون نسبت ندید.
موضوع اراده نیست، موضوع بیوشیمی سیستم پاداش مغز یعنی دوپامینه.
دوپامین هورمون لذت، هورمون ولع، هورمون جستجو و انتظار پاداشه.
مرکز پاداش مغز برای زندهنگهداشتن ما به وجود اومده،
اما امروز در محاصره غذاهای فوقفرآوریشدهایم؛
ترکیب مهندسی شده شکر، چربی اشباع و نمک.
این ها گیرنده های D2 دوپامین رو فعال می کنن. گیرنده ها از شدت بمباران لذت،
کرکره شون رو می کشن پایین. وقتی اشباع شدن، برای بازگشت اون
لذت دنبال مقدار بیشتری میری و مغز فریاد میزنه «بیشتر بخور، دوپامینت به حد نصاب نرسیده.»
هیچ کد ژنتیکی مقدسی وجود نداره که سرنوشتتون رو به چاقی ابدی گره زده باشه.
اگه چاقی ژنتیکی بود، نمیتونستید بهراحتی ۲۰ کیلو کم کنید؛
در حالی که ۹۹٪ افرادی که باهاشون کار می کنیم قبلاً عدد های خوبی رو کم کردن.
تفاوت شما با دوست لاغرت توی ژن و کروموزوم نیست، توی مدار های دوپامینی
و رفتار های ناخودآگاهی است که سالها تکرار شدن.
از همین امروز میتونید مدارهای مغزتون رو دوباره سیمکشی کنید.
ارتعاش لاغری یعنی همصدا شدن ذهن و بدن، مدیریت ولع های دوپامینی
و تبدیل ریز رفتارهای سالم به شخصیت جدید.
دفعه بعد اگه کسی گفت «ژنم لاغره»، لبخند بزن و تو دلت بگو:
«ژنت رو نمیدونم رفیق، اما من دارم سیستمعاملم رو از نو برنامهنویسی میکنم.»
برای مسیر تخصصی، دوره اسلیو معده بدون جراحی رو انجام بدید
تا کنترل دوپامین مغز و سرعت لاغری اسلیویها رو تجربه کنید.
اگه بدن مقاومت کرده، با مکمل های تخصصی برطرف میشه.
نیازی به اراده نیست؛ سیستم دوپامینی ربطی
به اراده نداره، فقط باید یکسری رفتارهای کوچک رو شروع کنید.
تغییر واقعی از ذهنت شروع میشه و روی ترازو خودش
رو نشون میده. تا اپیزود بعدی، شاد، سلامت و متناسب باشید.
